Ο μπαμπάς μου θέλει να γίνω...

Ώρα 14.45 μέσα στο μετρό. Τα ακουστικά έχουν χαλάσει και έχω ξεχάσει το βιβλίο μου σπίτι οπότε ξεκινάω να διαβάζω αυτούς που έχω γύρω μου. Δεν είναι και πολλοί μέσα στο βαγόνι εκείνη την στιγμή.

Απέναντι μου ένας κύριος με ένα αγοράκι 5,το πολύ ,ετών. Ένα γλυκύτατο αγοράκι που δεν σταματάει να κάνει ερωτήσεις ,τόσο που ζηλεύω το ενδιαφέρον του να ανακαλύψει τον κόσμο.

Μπαίνει μετά από λίγα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος ,φανερά ταλαιπωρημένος, που πουλάει στυλό και παρακαλάει με όλη την δύναμη της ψυχής του κάποιον να αγοράσει για να μπορέσει να φάει κάτι σήμερα.

Ο κύριος αυτός κατεβαίνει στην επόμενη στάση ενώ ένας μόνο έχει αγοράσει. Ο άνδρας απέναντι μου γυρνάει στο αγοράκι του και εκείνη την στιγμή ξέρω τι θα του πει και δεν με διαψεύδει. "Αν είσαι καλός μαθητής θα μπεις στο πανεπιστήμιο και δεν θα καταντήσεις πότε έτσι! Αν είσαι καλός μαθητής θα μπεις στο πανεπιστήμιο και θα γίνεις σημαντικός ."

Σκέψεις με κατακλύζουν και με το ζόρι κρατάω το στόμα μου κλειστό. Κατεβαίνουν κι αυτοί στην επόμενη στάση.

Ήθελα τόσο πολύ να τον ρωτήσω αν ο γιος του δηλαδή δεν είναι σημαντικός τώρα αλλά αν θα γίνει μόνο όταν μπει στο πανεπιστήμιο! Αχ τι ωραία,ούτε εγώ είμαι σημαντική εφόσον δεν μπήκα στο πανεπιστήμιο, ούτε εσύ είσαι σημαντικός!

Μήπως κάποιος να ενημερώσει όμως αυτόν τον κύριο ότι η αξία του παιδιού του δεν φαίνεται από το πόσο καλός μαθητής είναι; Το παιδί του λοιπόν μπορεί να έχει κάποια άλλη κλίση αλλά και Νόμπελ λογοτεχνίας να πάρει τον μπαμπά του ευτυχισμένο δεν θα τον κάνει αν το ταλέντο πηγάζει από μέσα του και δουλέψει πολύ πάνω σε αυτό ,αν δεν τελειώσει ένα ΑΕΙ.

Ο γιος σας θα πρέπει να σας πω εγώ ότι υπάρχει περίπτωση να θελήσει να γίνει μηχανικός αυτοκινήτων, σεφ ,μουσικός ή κάτι για το οποίο δεν θα εισαχθεί ποτέ σε κάποιο πανεπιστήμιο.

Τότε δεν θα το αγαπάτε;

Ή μήπως πιστεύετε πως στην χώρα που ζούμε ,την συγκεκριμένη περίοδο και αυτό το πολυπόθητο πανεπιστήμιο να τελειώσει δεν υπάρχει περίπτωση να ''καταντήσει " σαν τον άνδρα του μετρό;

Σας Λυπάμαι. Συγγνώμη αλλά σας λυπάμαι.

Ίσως φταίει το πως μεγάλωσα εγώ ,με τα δικά μου θέλω για το μέλλον μου να κυριαρχούν. Και λυπάμαι και το παιδί σας και τα τόσα παιδιά που μεγαλώνουν με αυτές τις απόψεις να τους περικυκλωνουν.