Εφαπτομενικά με την ευτυχία

Θέλω μια ημέρα ελεύθερη στα μεταξένια σεντόνια του αιγαίου να τραγουδήσω το πιο όμορφο τραγούδι για τον πιο όμορφο άνθρωπο.

Να ηχεί μόνο το κύμα, ο ήλιος και το αεράκι στο πέρασμα του χρόνου και να γελά ο έρωτας σαν να βρε το χαμένο βέλος του.

Να κάνει θόρυβο η ησυχία της ψυχής μου που τόσο διστακτικά πλησίασε την δική σου και αισθάνθηκε την άνοιξη μετά από αιώνιο χειμώνα.

Να σκέφτομαι πως δεν υπάρχει κανένα άλλο γέλιο που να χαλάει τόσο αδίστακτα και λησμονικά την ηρεμία των ματιών μου.

Να σε ρωτάω αν έχεις αντικρίσει ποτέ την ευτυχία και εσύ να μου γνέφεις με εξωγήινες μελωδίες ξεπερνώντας την υλική μου υπόσταση ως άνθρωπο.

Δεν αργείς το ξέρω.

Ακόμη και η αναμονή στο άπειρο μοιάζει ένα τίποτα για λίγα δευτερόλεπτα του δικού σου κόσμου.