Και αν χαθήκαμε, τι;

Tι με αυτό;

Πως μπορείς να πεις ότι ξέκοψες;

Ότι ξεχαστήκατε και ότι πλέον έχει σταματήσει κάθε είδους επικοινωνία;

Όχι , δεν χάνονται έτσι οι άνθρωποι. Υπάρχουν οι μνήμες και οι στιγμές που σου χαράζουν ένα κομμάτι της επικοινωνίας σου με τον άλλον. Τι και αν δεν μιλάτε ποια; Αυτή η τυχαία συνάντηση στο δρόμο όσο παγωμένη και αν φαντάζει γεννάει και πυροδοτεί τόσα όσα η καρδιά και το μυαλό δεν μπορεί να αντέξει.

Η ματιά τα προδίδει όλα. Δεν χάθηκες . Είσαι ακόμα κάπου εκεί μέσα και μιλάτε ατέλειωτες ώρες για όλα εκείνα που διαδραματίζονται στις ζωές σας.

Αυτή η έλλειψη. Αυτό το άδειασμα της ψυχής και το κενό της επικοινωνίας αναπληρώνονται σε δευτερόλεπτα με μερικά σαστήματα.

Η στάση σου προδίδει κάθε είδους συναίσθημα. Ότι και αν είναι αυτό, θετικό ή αρνητικό δείχνει ότι όλα δεν έχουν πάψει να υπάρχουν είναι ακόμα εκεί .

Τι και αν έχει μείνει κενή η θέση σου;

Tι κι αν έχει αναπληρωθεί από κάποιον άλλον;

Το μήνυμα στον παραλείπτη έφθασε και δείχνει ότι είναι κάπου εκεί μέσα. Σε αυτό το μπάχαλο της καρδιάς και του μυαλού. Εκεί βρίσκεται. Εκεί θα μείνει.

Ανεξίτηλη.

Οπότε το κλειδί είναι ένα ,η μνήμη. Όσο επιλεκτική κι’αν σου φαίνεται ,δεν είναι . Ότι έχει μπετώσει στην θέση του είναι εκεί και σε περιμένει.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει και η φράση ‘’χαθήκαμε’’ μπορεί να αναπληρωθεί σε κλάσματα δευτερολέπτου. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Λοιπόν τι περιμένεις ;